logo_HB

De onbevlekte Phoenix

Een nieuwe roman dat in wezen handelt over de strijd die wij hebben te voeren om onszelf elke keer weer te vernieuwen, om uit de asresten op te stijgen en elke dag weer opnieuw ons leven te creëren en vervolgens tot de ontdekking komen dat we ons leven steeds weer bouwen op onze ervaringen, kennis en onbewuste drijfveren.

Ook hier voor de geïnteresseerde lezer een voorproefje:

Die zonovergoten dag echter dacht ik alleen maar aan de liefde, die op dat moment mijn hele toekomst vulde. “Ik houd van je”, fluisterde ik en hij keek me zonder een woord te zeggen met zijn diepbruine ogen, waarin zich de eeuwigheid weerspiegelde, liefdevol aan. En zo stonden we in dat ene moment van eeuwigheid, voorbij alle tijd en alle plaats. Ik kuste zijn warme lippen in dat gouden moment van de eeuwigheid tot het verlangen dat deze kus eeuwig kon duren mijn bewustzijn uit de eeuwigheid rukte en ik bedremmeld voor hem stond, me bewust van de zachte regendruppels die ons besproeiden. Dat was het einde van het sprookje, ware het niet dat sprookjes tot in het oneindige herhaald en uitgevonden kunnen worden. We keken glimlachend naar elkaar en naar de onzichtbare regendruppels die zich onverklaarbaar vrijmaakten uit de grijze lucht die een seconde geleden nog stralend blauw was en waarin een heldere zon ons zo verwarmde. Hoe lang hebben we zo gestaan midden op het Lindenlaantje, ons niet bewust van tijd en plaats? Ik rilde, hij nam mijn hand in de zijne en langzaam liepen we het laantje uit, zonder enig besef van reden of doel.


Oudere publicaties, interviews en artikelen zie Publicaties