logo_HB

 

 

Reis van de hoop is het tweede deel van de 'Reis-trilogie'. Het verhaalt een andere zijde van de ontwikkeling en de belevenissen van David. De Reis naar de bron vertelt de romantische en psychologische aspecten van zijn ontwikkelingsweg, Reis naar de hoop beziet zijn ontwikkeling van de maatschappelijke kant. Het vertelt hoe David in zijn professionele ontwikkeling op zoek gaat naar de bron van de besturing van de samenleving, in eerste instantie vooral vanuit een economisch perspectief. Hij onderzoekt, vindt verbanden en ontwikkelt een visie op het functioneren van de samenleving dat hij aan het eind van het boek in een overtuigend betoog wereldkundig maakt.

Twee passages uit het boek in wording.

1. De toespraak van David voor het oog van de wereld:

"We weten dat de macht en de rijkdom op aarde altijd in handen van enkelen is geweest. Ondanks de toegenomen gelijkheid, de vaak goede onderwijskansen, de toegenomen rijkdom in de westerse landen, de democratie en de openbaarheid die dat met zich meebracht, is de macht nog steeds in handen van een kleine elite - en die macht groeit met het absoluut en relatief groeien van de grote vermogens nog dagelijks. De rijkste vijfhonderd mensen op aarde zagen hun openbare vermogen afgelopen jaar met 237 miljard dollar groeien en iets meer dan de helft van alle wereldwijde economische groei van de afgelopen dertig jaar is naar de rijkste 5 procent van de bevolking gegaan, die vrijwel allemaal in het Westen wonen. De helft van de wereldbevolking, 3,6 miljard mensen, bezit daartegenover slechts 0,2% van het wereldvermogen, evenveel als de acht rijkste mensen. De slachtoffers van de globalisering zijn de allerarmsten, zoals de mensen in de sub-Sahara, delen van zuid-Azië en de lage middenklasse in de westerse landen, die hun inkomen de afgelopen dertig jaar achteruit hebben zien gaan. Dit verklaart mede de opkomst van populistische partijen, omdat het vertrouwen van de lagere middenklasse in het systeem door de scheve inkomensontwikkeling ernstig gevaar loopt en er geen alternatief voorhanden is. Naast de rijkste mensen zijn de winnaars de middenklasse in de opkomende economieën.

Het streven naar macht is onderdeel van de strijd om het bestaan en ons door de industriële samenleving geperfectioneerde systeem stamt nog uit de oertijd, waarin overleving de eerste bestaansvoorwaarde was. Die voorwaarde is in ons bestaan fundamenteel van karakter veranderd, omdat niet langer de ‘survival of the fittest’ onze overleving garandeert, maar juist onze ondergang bewerkstelligt. Alleen een diep doordrongen bewustzijn van de eigen moraliteit in relatie tot al het andere leven, zal de weg zijn naar de overleving van de mensheid en al het andere leven op aarde. Onze maatschappelijke, psychologische en spirituele ontwikkeling, die zich uitdrukt in onze beschaving, kan toch de nieuwe uitdaging zijn waar wij allen voor staan?

Ik geloof, in de kracht van democratie als verlichte leiders opstaan voor hun waarden en de zorg dat nieuwe politieke stromingen voor chaos en tot verlies van waarden leidt is niets anders dan het schimmige achterhoedegevecht van een verlopen bestuurselite, die koste wat kost de riante machtspositie wil handhaven en zelfs nog gelooft dat zij werken voor de goede zaak, die voornamelijk hun eigen goede zaak is. Ik vertrouw op de juistheid van het gevoel van de mensen die kiezen, ook al lijken ze verkeerd te kiezen en, bij gebrek aan een richtinggevend en waardenvol perspectief, uit angst de gemakkelijke nationalistische en haat brengende ideologieën steunen.”

 

2. Een gevaarlijk plan.

Het duizelt David een beetje als ze weer terug naar de salon gaan. In welke wereld raakt hij verzeild? Dit is niet de wereld van zijn vader, niet de wereld uit zijn jeugd met zijn nu kinderachtig lijkende worstelingen over relaties met meisjes en studieperikelen. Dit is een compleet andere wereld, een wereld waar de echte voorwaarden voor het bestaan van miljarden mensen op aarde vanaf hangen. Hoewel hij weet dat hij nog slechts een glimp heeft gezien, begrijpt hij dat de implicaties reusachtig zijn. Hoe kan hij de echte waarheid achterhalen?

Een mooie, smaakvol gedekte tafel in een eetzaal, die wel voor dertig mensen geschikt lijkt, trekt zijn aandacht als de deuren van de eetkamer worden geopend. Tony neemt, als ze zitten en het eerste glas hebben geheven, opnieuw het woord.
“Zoals ik al zei, David, willen wij je iets vertellen wat voor ons heel belangrijk is. Wij hadden een zoon, toevallig ook David geheten, ons enigst kind. Ruim een jaar geleden is hij bij een ongeluk met zeilen om het leven gekomen. Hij droeg op het wedstrijdschip waarmee hij op de Atlantische Oceaan voer, geen veiligheidsgordel. Een overkomende golf heeft hem van het dek gespoeld.”
“Je moet ook weten, David,” vult Tracy aan en een traan welt op in haar ooghoek, “dat zijn lichaam nooit is terug gevonden. We hebben hem dus nooit kunnen begraven. Dat is voor een moeder vreselijk.”
Het voorgerecht, een rijk gevulde vissoep wordt geserveerd.
“En het bijzondere, David,” zo vervolgt Tony, “… jullie hebben niet alleen jullie naam gemeenschappelijk, maar jullie lijken ook sprekend op elkaar.”
En hij wenkt de bediende, die met een foto naar David toe komt lopen. David voelt zich benauwd, wil hier weg en niets te maken hebben met dit wanhopige verdriet van de twee oudere mensen, dat aan hem trekt als een kleefplant. Hij kijkt wanhopig naar Eva, die de wanhoop ziet op het gezicht van David. Hij is geen zoon van deze twee, hoe aardig ze ook zijn. Nu valt de puzzel in elkaar, hij begrijpt de vreemde verbaasde gezichten van Maggie, Tony en Tracy bij de eerste kennismaking en de vreemde familiaire houding van het personeel. Iedereen ervaart hem als een bekende. Hij krijgt de foto te zien, die voorzichtig naast zijn bord wordt neergelegd en een vrolijke jongen, inderdaad van zijn leeftijd, kijkt hem lachend aan. In de verte lijkt hij wel op hem, maar hij ziet ook grote verschillen en begrijpt niet dat ze die verschillen niet zien. Hij geeft de foto door aan Eva, die ook verrast kijkt. Zij begrijpt dat Tony en Tracy vooral de overeenkomsten zien, terwijl zij juist de verschillen waarneemt. Eva legt haar hand op die van David.
“Ik …,” hakkelt hij, “…ik eh … weet niet wat ik nu moet zeggen. We lijken wel enigszins op elkaar,” zegt hij beleefd.
“Luister, David …,” zegt Tony vriendelijk, maar stopt als Tracy haar hand zacht op zijn arm legt als ze het ongemak van David opmerkt.
“Je hoeft helemaal niets te zeggen, David,” zegt ze vriendelijk, “je mag dit ook vergeten, maar je weet nu waar onze verwarring bij onze kennismaking vandaan komt. En we zijn blij dat jullie nu hier zijn.”
Op dat moment komt het smaakvol geurende hoofdgerecht binnen. David krijgt zo de tijd om alles te verwerken, wat hij boven heeft gehoord en gezien over de wereldmachten, het overlijden van hun zoon en de sterke gelijkenis. Een gevaarlijk plan dringt zijn gedachten binnen.

Verstuurde nieuwsbrieven: